Δεν συνηθίζω να γράφω για αρρώστιες. Όχι γιατί δεν έχουν σημασία, αλλά γιατί πάντα τις θεωρούσα κάτι περαστικό. Κάτι που θα συμβεί, θα σε ρίξει για λίγο και μετά συνεχίζεις. Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν έτσι. Αυτή τη φορά το σώμα μου ζήτησε παύση.

Nαι καλά καταλάβατε, σε αυτό το κείμενο θα μιλήσουμε για κάτι διαφορετικό και συγκεκριμένα την γρίπη Α, κάτι το οποίο ειναι από τα πιο viral θέματα τις τελευταίες εβδομάδες στην Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι πως ποτέ μου δεν κόλλησα covid-19, ωστόσο δεν… γλύτωσα από την γρίπη Α, η οποία με ταλαιπώρησε αρκετά και για κάμποσες ημέρες.

Ωστόσο, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Δεν ξεκίνησε σαν κάτι σοβαρό.

Δεν ξέρω πως και από που κόλλησα, ωστόσο το αποτέλεσμα μικρή σημασία έχει.

Την πρώτη μέρα είχα απλώς κούραση και έναν πονοκέφαλο που τον λες και «υποφερτό». Από αυτούς που λες εντάξει, θα περάσει. Δεν πέρασε τελικά…

Βέβαια, η αλήθεια είναι πως δεν είχα φανταστεί ότι είχα κολλήσει γρίπη, αλλά ήμουν κουρασμένος και επηρεασμένος από τον καιρό και την καθημερινότητα.

Ωστόσο, τη δεύτερη μέρα εμφανίστηκε ο πυρετός ο οποίος δεν έλεγε να πέσει. Μύξες παντού και μια γενική αίσθηση ότι το σώμα μου δεν συνεργάζεται. Κάπου εκεί πήγα για τεστ. Το αποτέλεσμα απλό και ξεκάθαρο: γρίπη Α και μαζί με αυτό, η απόφαση επίσης ξεκάθαρη: κρεβάτι.

Ξαπλωμένος όλη μέρα, με ντεπόν, βιταμίνες και αντιπυρετικά, προσπαθούσα να κρατήσω ισορροπίες.

Πολύς βήχας, τάσεις για εμετό και εκείνη η εξάντληση που δεν φεύγει με ύπνο. Τη δεύτερη μέρα έτσι όπως πήγαινε, τα συμπτώματα δεν υποχώρησαν καθόλου, οπότε μην έχοντας άλλη επιλογή, πήγα στη γιατρό.

Ευτυχώς ήταν ανοιχτά μέχρι αργά, γιατί πήγα βράδυ, ήδη αρκετά ζορισμένος.

Με εξέτασε, μου είπε ότι δεν υπάρχει λόγος πανικού και μου έγραψε το σωτήριο Tamiflu, μαζί με ένα φάρμακο για το στομάχι. Συνέχισα τα αντιπυρετικά, μαζί με ό,τι μου έδωσε, και απλώς περίμενα.

Περίμενα να κάνει το σώμα τη δουλειά του.

Σιγά σιγά, από την τέταρτη μέρα, ο πυρετός έγινε πιο ήπιος. Είχα λίγη περισσότερη ενέργεια, λίγη περισσότερη αντοχή. Δεν ήμουν καλά, αλλά δεν ήμουν και στον πάτο. Και αυτό, εκείνες τις μέρες, έμοιαζε με τεράστια πρόοδο.

Η γρίπη πέρασε, αλλά όχι αθόρυβα. Για περίπου μια εβδομάδα μετά, το στομάχι μου και οι δυνάμεις μου ήταν down. Πονούσαν τα κόκαλά μου, δεν είχα όρεξη για τίποτα και γενικά ένιωθα ότι το σώμα μου προσπαθούσε ακόμα να συνέλθει. Δεν αρρωσταίνω εύκολα, αλλά αυτή τη φορά με ζόρισε. Πολύ.

Η στιγμή που γύρισα στη δουλειά και έκανα αρνητικό τεστ ήταν πραγματικά χαρούμενη. Από αυτές που δεν τις εκτιμάς αν δεν έχεις προηγουμένως ταλαιπωρηθεί. Τώρα μπορώ να πω ότι είμαι καλά. Αλλά συνολικά, ήταν μια δύσκολη περίοδος.

Αν κάτι μου έμεινε, είναι ότι η γρίπη Α δεν είναι «απλώς μια γρίπη».

Και σε όποιον τη περάσει ή πρόκειται να τη περάσει, το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι… πολλή υπομονή.