Δεν ήταν απλώς ένας πλούσιος χρηματιστής με περίεργες γνωριμίες. Ο Τζέφρι Έπσταϊν φαίνεται πως είχε στήσει ένα δίκτυο επιρροής που άγγιζε βασιλικούς οίκους, τραπεζίτες, πολιτικούς και CEOs.

Και τώρα, με τα αρχεία να ανοίγουν κομμάτι–κομμάτι, το ντόμινο δεν σταματά.

Δώρα πολυτελείας και «δεσίματα» υψηλού επιπέδου

Η συνταγή ήταν απλή και κυνική: ακριβά ταξίδια, επαύλεις, designer δώρα, «ιδιωτικές εμπειρίες». Όχι από γενναιοδωρία. Από στρατηγική.

Στο μικροσκόπιο μπήκαν τραπεζικοί κολοσσοί όπως η Goldman Sachs, με την παραίτηση της νομικής συμβούλου Κάθι Ρούμλερ μετά τις αποκαλύψεις ότι δεχόταν δώρα και διατηρούσε στενή σχέση με τον Έπσταϊν. Μιλάμε για πρόσωπο που είχε διατελέσει σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα. Όχι κάποιο τυχαίο όνομα.

Την ίδια ώρα, η JP Morgan και η Deutsche Bank βρέθηκαν στο επίκεντρο για τις τραπεζικές διαδρομές των χρημάτων του. Δεκάδες λογαριασμοί. Ύποπτες ροές. Και μια ερώτηση που αιωρείται: ποιος ήξερε και πόσο;

Στο Ντουμπάι, ο επικεφαλής της DP World φέρεται να αντάλλασσε emails με περιεχόμενο που καίει. Όχι απλώς επαγγελματικό networking. Αλλά κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

Νορβηγία: από το Όσλο στο στόχαστρο

Η υπόθεση δεν έμεινε στις ΗΠΑ. Στη Νορβηγία, ο πρώην πρωθυπουργός Θόρμπιορν Γιάγκλαντ ερευνάται για σχέσεις και «φιλοξενίες». Στο κάδρο και η πριγκίπισσα Μέτε-Μάριτ.

Το pattern επαναλαμβάνεται: ταξίδια, πολυτελείς διαμονές, επαφές που σήμερα μοιάζουν τοξικές. Όπως το είπε κυνικά ο Νορβηγός πρωθυπουργός Γιόνας Γκαρ Στόρε: «Μπορείς να αγοράζεις επιρροή αν είσαι αρκετά πλούσιος».

Και ο πρίγκιπας Πρίγκιπας Άντριου; Το όνομά του συνεχίζει να επιστρέφει σε φωτογραφίες και καταγγελίες που δύσκολα διαγράφονται από τη δημόσια μνήμη.

Κρυφές κάμερες, email-βόμβες και υλικό εκβιασμού

Αν κάτι σοκάρει περισσότερο, είναι οι αποκαλύψεις για κρυφές κάμερες στο σπίτι του στο Παλμ Μπιτς. Emails δείχνουν εντολές για τοποθέτηση καμερών μέσα σε κουτιά από χαρτομάντιλα. Motion detection. Διακριτική καταγραφή.

Το ερώτημα δεν είναι αν υπήρχε υλικό.
Το ερώτημα είναι πόσο υλικό υπήρχε — και σε ποια χέρια βρίσκεται σήμερα. Η θεωρία ότι ο Έπσταϊν «έδενε» τους ισχυρούς με δώρα, σεξ και πιθανό εκβιαστικό αρχείο δεν ακούγεται πια σαν σενάριο Netflix. Ακούγεται σαν business model.

Θάνατος ή σιωπή;

Επίσημα, ο Έπσταϊν αυτοκτόνησε το 2019 σε ομοσπονδιακή φυλακή της Νέας Υόρκης. Ανεπίσημα; Η υπόθεση μπάζει από παντού.

Κάμερες που δεν λειτουργούσαν. Φύλακες που «κοιμήθηκαν». Αντικείμενα που μετακινήθηκαν. Και εκείνο το περίφημο “flash of orange” στο βίντεο ασφαλείας, μια θολή φιγούρα με πορτοκαλί στολή ώρες πριν βρεθεί νεκρός.

Ο ιατροδικαστής Μάικλ Μπάντεν δήλωσε ότι οι κακώσεις έμοιαζαν περισσότερο με στραγγαλισμό παρά με απαγχονισμό. Οι αρχές επιμένουν στην αυτοκτονία. Η κοινή γνώμη δεν πείθεται.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, αποκαλύφθηκε ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης είχε ετοιμάσει ανακοίνωση θανάτου πριν ακόμη δημοσιοποιηθεί επίσημα το γεγονός. «Τυπογραφικό λάθος», είπαν. Το ίντερνετ γέλασε πικρά.

Το πολιτικό ροντέο στο Καπιτώλιο

Το σκάνδαλο μεταφέρθηκε και στο Κογκρέσο. Η ακρόαση της Γενικής Εισαγγελέως Παμ Μπόντι εξελίχθηκε σε θεσμικό χάος.

Αντιπαραθέσεις, προσωπικές επιθέσεις, φάκελοι τύπου “burn book”, βουλευτές να φωνάζουν «ανακτώ τον χρόνο μου» και η Μπόντι να απαντά «δεν μπορείτε να ανακτήσετε τον χρόνο σας».

Στο επίκεντρο: τα θύματα.
Επιζώσες που δήλωσαν ότι δεν έχουν συναντηθεί με το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Κατηγορίες για ελλιπή απόκρυψη στοιχείων. Καθυστερήσεις. Πολιτική σύγκρουση.

Ο κορυφαίος Δημοκρατικός της επιτροπής, Τζέιμι Ράσκιν, κατηγόρησε ανοιχτά την ηγεσία ότι «στέκεται στο πλευρό των δραστών». Το θέμα πλέον δεν είναι μόνο ο Έπσταϊν. Είναι το αν οι θεσμοί αντέχουν.

Η μεγάλη εικόνα

Η υπόθεση Έπσταϊν δεν είναι απλώς ένα σεξουαλικό σκάνδαλο υψηλής κοινωνίας. Είναι ένα crash test εξουσίας.

Πόσο εύκολα αγοράζεται η επιρροή;

Πόσο βαθιά φτάνει ένα δίκτυο εκβιασμού;

Και τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος-κλειδί πεθαίνει πριν μιλήσει;

Ο Τζέφρι Έπσταϊν μπορεί να είναι νεκρός. Αλλά το αρχείο του συνεχίζει να γράφει ιστορία. Και κάθε νέα σελίδα δεν αποκαλύπτει μόνο ονόματα. Αποκαλύπτει πόσο εύθραυστη είναι τελικά η γραμμή ανάμεσα στην εξουσία και τη διαφθορά.