Η εποχή της τέλειας εικόνας, των αμέτρητων likes και των χαμογελαστών stories κρύβει μια πραγματικότητα που σπάνια θέλουμε να δείξουμε. Υπάρχει κάτι παράξενο στην εποχή που ζούμε. Δεν υπήρξε ποτέ τόσο μεγάλη δυνατότητα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και, ταυτόχρονα, δεν ήταν ποτέ τόσο εύκολο να αισθανθείς μόνος.

Ανοίγεις το Instagram και βλέπεις χαμόγελα, ταξίδια, ωραία σπίτια, επιτυχημένες σχέσεις, επαγγελματικές επιτυχίες και ανθρώπους που μοιάζουν να έχουν βρει το μυστικό της ευτυχίας. Όλοι κάπου πηγαίνουν, κάτι καταφέρνουν, κάτι γιορτάζουν. Όλοι δείχνουν να περνούν υπέροχα.

Κι ύστερα κλείνεις την εφαρμογή, αφήνεις το κινητό στην άκρη και επιστρέφεις στη δική σου πραγματικότητα.

Και κάπως έτσι ξεκινά η σύγκριση.

Η ζωή μας έγινε μια διαρκής παράσταση
Δεν αρκεί πλέον να ζούμε μια όμορφη στιγμή. Θέλουμε να τη φωτογραφίσουμε, να τη βιντεοσκοπήσουμε, να τη μοιραστούμε και να δούμε πώς θα αντιδράσουν οι υπόλοιποι.

Ένα ωραίο δείπνο πρέπει να γίνει story. Ένα ταξίδι χρειάζεται τις σωστές φωτογραφίες. Μια έξοδος πρέπει να αποτυπωθεί με τρόπο που να δείχνει ότι περνάμε καλύτερα από ποτέ.

Σιγά σιγά, όμως, αρχίζουμε να ξεχνάμε κάτι σημαντικό: ότι οι στιγμές έχουν αξία ακόμη κι όταν δεν τις βλέπει κανείς.

Η ανάγκη να παρουσιάζουμε μια ενδιαφέρουσα, επιτυχημένη και ευτυχισμένη εκδοχή του εαυτού μας μπορεί να γίνει κουραστική. Γιατί κάποια στιγμή δεν προσπαθούμε απλώς να ζήσουμε καλά. Προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους ότι ζούμε καλά.

Τα likes έγιναν μια μικρή δόση επιβεβαίωσης

Ένα post ανεβαίνει και σχεδόν αυτόματα αρχίζει η αναμονή. Πόσα likes; Ποιος το είδε; Ποιος σχολίασε; Γιατί κάποιος δεν αντέδρασε;

Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά για πολλούς ανθρώπους η ψηφιακή αποδοχή έχει αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία από όσο θα ήθελαν να παραδεχτούν.

Το πρόβλημα δεν είναι τα social media από μόνα τους. Είναι όταν αρχίζουμε να μετράμε την αξία μας με αριθμούς.

Ένα post με λίγες αντιδράσεις δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε ενδιαφέροντες. Μια φωτογραφία χωρίς δεκάδες σχόλια δεν κάνει τη στιγμή λιγότερο όμορφη. Και σίγουρα η αξία ενός ανθρώπου δεν χωράει σε έναν αριθμό στην οθόνη.

Κανείς δεν ανεβάζει τις δύσκολες στιγμές του

Δεν είναι πολλοί εκείνοι που θα ανεβάσουν μια φωτογραφία από μια δύσκολη νύχτα, μια απογοήτευση, έναν καβγά, μια επαγγελματική αποτυχία ή μια περίοδο που δεν έχουν διάθεση ούτε να σηκωθούν από το κρεβάτι. Και είναι απολύτως κατανοητό. Δεν χρωστάμε σε κανέναν πρόσβαση στην προσωπική μας ζωή.

Ωστόσο, όταν βλέπουμε καθημερινά μόνο τις καλύτερες στιγμές των άλλων, είναι εύκολο να ξεχάσουμε ότι αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι ολόκληρη η ζωή τους. Είναι μια επιλεγμένη εκδοχή της.

Συγκρίνουμε, λοιπόν, τις δικές μας δύσκολες ημέρες με τις καλύτερες στιγμές κάποιου άλλου. Και αυτή είναι μια σύγκριση που δεν μπορούμε ποτέ να κερδίσουμε.

Μήπως τελικά φοβόμαστε να δείξουμε ότι δεν είμαστε καλά;

Υπάρχει μια διαρκής πίεση να είμαστε θετικοί, παραγωγικοί, όμορφοι, επιτυχημένοι και πάντα διαθέσιμοι. Να έχουμε στόχους, να εξελισσόμαστε, να ταξιδεύουμε, να γυμναζόμαστε, να δουλεύουμε και να απολαμβάνουμε τη ζωή.

Ακόμη και η ξεκούραση μοιάζει κάποιες φορές να χρειάζεται να αποδειχθεί χρήσιμη.

Δεν είναι όμως κάθε ημέρα καλή. Δεν είναι κάθε περίοδος δημιουργική. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι πάντα δυνατοί και δεν χρειάζεται να είναι.

Υπάρχουν ημέρες που απλώς θέλουμε να μείνουμε σπίτι. Στιγμές που δεν έχουμε τίποτα ενδιαφέρον να πούμε. Περίοδοι που προσπαθούμε να βρούμε ξανά τον εαυτό μας.

Και αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι ζωή.

Ίσως χρειάζεται να ξαναγίνουμε λίγο πιο αληθινοί. Δεν χρειάζεται να διαγράψουμε τα social media, να σταματήσουμε να ανεβάζουμε φωτογραφίες ή να αισθανόμαστε ενοχές επειδή μας αρέσει η επιβεβαίωση. Χρειάζεται, όμως, να θυμηθούμε ότι η πραγματική ζωή δεν είναι διαγωνισμός δημοτικότητας.

Μπορούμε να απολαύσουμε έναν καφέ χωρίς να τον φωτογραφίσουμε. Να πάμε ένα ταξίδι χωρίς να νιώσουμε την ανάγκη να αποδείξουμε πόσο καλά περνάμε. Να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς να το ανακοινώσουμε. Και να μην είμαστε καλά χωρίς να αισθανόμαστε ότι πρέπει να προσποιηθούμε το αντίθετο.

Γιατί πίσω από κάθε τέλειο προφίλ υπάρχει ένας πραγματικός άνθρωπος. Με ανασφάλειες, φόβους, προβλήματα, όνειρα και ανάγκη για αποδοχή.

Και ίσως αυτό που μας λείπει περισσότερο σήμερα δεν είναι ένα ακόμη like, ένα ακόμη story ή μια ακόμη τέλεια φωτογραφία.

Είναι λίγη περισσότερη αλήθεια.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ζωή δεν χρειάζεται φίλτρα για να έχει αξία. Και η ευτυχία δεν χρειάζεται κοινό για να είναι πραγματική.