Υπάρχουν ταξίδια που δεν γίνονται για τη χαρά, αλλά για την πίστη. Για το πάθος. Για το «μαζί» που ενώνει ανθρώπους άγνωστους μεταξύ τους, αλλά αδέλφια στην καρδιά. Ένα τέτοιο ταξίδι ήταν και εκείνο προς τη Γαλλία. Ένα ταξίδι για τον ΠΑΟΚ.

Οι οπαδοί του Δικεφάλου που έχασαν τη ζωή τους δεν πήγαιναν απλώς να δουν έναν αγώνα. Πήγαιναν να σταθούν δίπλα στην ομάδα τους, όπως έκαναν πάντα. Με τη φωνή τους, με το κασκόλ στον λαιμό, με τα μάτια γεμάτα προσμονή. Δεν περίμεναν τίποτα άλλο παρά 90 λεπτά ποδοσφαίρου.

Ο ΠΑΟΚ δεν είναι απλώς ένας σύλλογος. Είναι μνήμη, οικογένεια, ταυτότητα. Είναι Κυριακές στην Τούμπα, εκδρομές, ιστορίες που λέγονται ξανά και ξανά. Και αυτοί οι άνθρωποι ήταν κομμάτι αυτής της ιστορίας. Έδωσαν την αγάπη τους χωρίς αντάλλαγμα. Και την πλήρωσαν με βαρύ τίμημα.

Η απώλειά τους αφήνει ένα κενό που δεν γεμίζει. Στις κερκίδες, στους δρόμους, στις καρδιές όλων των ΠΑΟΚτσήδων. Γιατί κάθε οπαδός που χάνεται δεν είναι απλώς ένας αριθμός· είναι μια φωνή που σώπασε, ένα κασκόλ που δεν θα υψωθεί ξανά, ένα «ΠΑΟΚ ολέ» που έμεινε στη μέση.

Αυτές τις μέρες ο Δικέφαλος όλες οι ομάδες όλη η Ελλάδα πενθεί. Μαζί του πενθεί και όλο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί πάνω απ’ όλα, χάθηκαν άνθρωποι. Και αυτό δεν έχει χρώματα, δεν έχει ομάδες, δεν έχει αντιπαλότητες.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει. Ας ταξιδεύουν πια εκεί όπου δεν υπάρχουν σύνορα, δρόμοι επικίνδυνοι ή τελευταίοι αγώνες. Εκεί όπου ο ΠΑΟΚ θα παίζει για πάντα και οι εξέδρες θα είναι γεμάτες φωνές.

Δεν θα τους ξεχάσουμε.
Γιατί όσοι αγαπούν πραγματικά μια ομάδα, δεν φεύγουν ποτέ. Ζουν μέσα στα συνθήματα, στις μνήμες και σε κάθε χτύπο καρδιάς που λέει: ΠΑΟΚ. 🖤🤍