Καφές με μια πόρνη

Το ραντεβού ήταν προκαθορισμένο αν και το πρόγραμμά της Α.Μ. ήταν φορτωμένο. 

«Σε συμπάθησα μου είπε, παρόλο που δεν συνηθίζω να μιλώ γενικά μα εσένα θα σου μιλήσω». ‘Ετσι η Α.Μ. με συνάντησε στο χώρο που εργάζεται. 

Δεν έμοιαζε σε τίποτα με μπουρδέλο, σπίτι κανονικό ήταν, απλά όχι τόσο φωτεινό. Κι επειδή το επόμενο ραντεβού με πελάτη ήταν ήδη κλεισμένο η πόρτα άνοιξε και η 35άρα γυναίκα φορούσε μια ρόμπα που σχεδόν τίποτε δεν άφηνε ακάλυπτο… Το επάγγελμα γαρ.

Ο καφές σε 3 λεπτά ήταν στο τραπέζι. Το σταχτοδοχείο γεμάτο αποτσίγαρα, «τυλιγμένα» με κραγιόν. Πριν προλάβουμε να πιούμε την πρώτη ρουφιξιά χτύπησε το κινητό της, μου έκανε νόημα να περιμένω και απάντησε, κλείνοντας κι άλλο ραντεβού. 

Δεν είχα προετοιμαστεί για καμία ερώτηση. ‘Ηθελα όλα να κυλήσουν αυθόρμητα. Πήρα αφορμή απ’ το τελευταίο τηλεφώνημα και της είπα: «Καλά, πόσα ραντεβού αντέχεις σε μια μέρα?». Γέλασε δυνατά….

«‘Οσα πρέπει για να βγάλω αρκετά χρήματα. Και για να μη με ρωτήσεις εσύ, θα σου πω εγώ, πως τα χρήματα με έφτασαν εδώ. Ξέρω θα μου πεις μα, δουλειές υπάρχουν γιατί δεν έκανες κάτι άλλο, αν ντρέπομαι γι’ αυτό που κάνω κι άλλα τέτοια».

«Ακου λοιπόν, δημοσιογράφε μου. Δεν είμαι από χωριό, δεν είμαι από πόλη. Βασικά δεν είμαι από πουθενά έτσι νιώθω. Αυτή τη δουλειά της πουτάνας την κάνω 15 χρόνια. Από τα 20 μου. Δεν θα σου πω ιστορίες γι’ αγρίους. Οτι η μοίρα μ’ έφτασε εδώ, ή με βίασαν, ή το γουστάρω. Τίποτε απ’ όλα αυτά. Το έκανα για να εκδικηθώ την κοινωνία κι όλους αυτούς που όταν κάποτε πήγαινα να τους ζητήσω δουλειά, κοιτούσαν μόνο τα βυζιά μου και καταλάβαινα πως για άλλη μια φορά επειδή δεν θα ενδώσω θα χάσω τη δουλειά. Μ’ έφαγε και το συναίσθημα βλέπεις. Είχα δεσμό μ’ ένα παλικάρι κι αγαπιόμασταν. Μα έτσι κι αλλιώς δεν γούσταρα να δωθώ κάπου που δεν ήθελα. Πουτάνα κοινωνία εσείς, πουτάνα θα γίνω κι εγώ είπα. Θα έχω γεμάτο πορτοφόλι κι ας κάνω τα βίτσια του καθενός. Κι ας βρωμά η ανάσα και το σώμα αυτών που πέφτουν πάνω μου. Κι ας εκπληρώνω τα πάθη τους χωρίς να το θέλω. Εχω γεμάτο πορτοφόλι, έχω να φάω, να ντυθώ, έχω να βοηθάω το παιδί μου που καθόλου δεν ντρέπεται για τη μάνα του γιατί τα ξέρει όλα. Τίποτα δεν έκρυψα. 

Ξέρεις, πολλές φορές κλαίω, άλλοτε πάλι παγώνω. Ε, αν είναι κάποιος όμορφος κάποιες φορές αλλά σπάνια, μπορεί να μ’ αρέσει κιόλας. Πολλές φορές ξερνάω μόλις φεύγουν. Ξερνάω όχι γιατί είμαι πουτάνα, ξερνάω για την κοινωνία που είναι η μεγαλύτερη πουτάνα, απλά αυτή δεν ανάβει κόκκινα φωτάκια».

Δεν την διέκοψα καθόλου. Της έσφιξα το χέρι και έφυγα, και ναι ψιθύρισα… «πουτάνα ζωή».

More from ΕΛΕΝΗ ΜΠΟΥΧΑΛΑΚΗ

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΠΟΤΟ ΤΟΥ ΣΕΞ

...Καθ' οδόν είναι, το ερωτικό ελιξίριο με την υπογραφή του Δημήτρη Σειρηνάκη...
Read More

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *